ή αλλιώς : "Ο Κεκαυμένος Πάπυρος" . Ένα :'πες το με εικόνες' blog.
Τετάρτη 31 Ιουλίου 2013
Μονή Εσφιγμένου. Ποια από τις δυο (3) φωτογραφίες, είναι η "πειραγμένη" ; Ή μήπως όλες ;
Δευτέρα 29 Ιουλίου 2013
"Ή τώρα ή ποτέ"! Ξύπνα Έλληνα αδελφέ!
"Ή τώρα ή ποτέ"! Ξύπνα Έλληνα αδελφέ!
"Ή τώρα ή ποτέ"! Κι όταν λέω "ποτέ", το εννοώ. Γιατί εάν ο ελληνικός λαός δεν αδράξει αυτή την τελευταία ευκαιρία, θα είναι χαμένος, γονατισμένος, εξαθλιωμένος και ντροπιασμένος για πάρα - πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. ίσως και για αιώνες"...
Η λαίλαπα του πολέμου, του ακήρυκτου πολέμου που ζούμε, είναι ανεξέλεγκτη. Ο εχθρός έχει ήδη περάσει το κατώφλι του σπιτιού σου.
Ο σωτήρας είσαι εσύ, γιατί η πατρίδα είσαι εσύ! Αν κάτσεις με τα χέρια σταυρωμένα, πολύ σύντομα θα δεις τα παιδιά σου σκλαβωμένα. Θα δεις τον εαυτό σου να δουλεύει για ένα πιάτο φαΐ, δουλικά, ώρες ατελείωτες.
Θα δεις την περιουσία σου να παραδίδεται στους ξένους επειδή έτσι το θέλησαν κάποιοι.
Θα δεις μια Ελλάδα ανοχύρωτη να σκίζεται σε κομμάτια και να μοιράζεται στους εχθρούς της.
Έλληνα αδελφέ μας, δεν υπάρχει, πια, η πολυτέλεια της αδιαφορίας. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο. Μην απελπίζεσαι.
Δράσε! Μην το σκέπτεσαι άλλο, ξεσηκώσου! Τώρα. Αύριο θα είναι αργά. Η αρχή του ξεσηκωμού βρίσκεται πάντοτε, στην πνευματική αφύπνιση, στην αναζήτηση και συνειδητοποίηση της αλήθειας.
Η Ελλάδα, η πατρίδα σου, αναλογικά με την έκταση της και τον πληθυσμό της, είναι η πιο προικισμένη χώρα του κόσμου.
Έκρυψαν τα όπλα, τα αντικατέστησαν με γραβάτες. Τα τάνκς, μετατράπηκαν σε απεσταλμένους της τρόικας, οι βόμβες λέγονται τώρα δάνεια.
Σ' έκαναν να προσκυνάς τους Εφιάλτες σου, για μια θεσούλα στο Δημόσιο, που τώρα θα στην πάρουν.
Η προδοσία μετονομάστηκε σε σωτηρία, η αντίσταση σε ανοησία. Έτσι, μεταμφιεσμένοι, "Έλληνες" και ξένοι κατακτητές απεδείχθησαν πολύ αποτελεσματικοί.
Σε έπιασαν στον ύπνο, σε κορόιδεψαν και συνεχίζουν ξεδιάντροπα να το κάνουν. Μας υποδούλωναν ενώ εμείς θαυμάζαμε τη "δημοκρατία" που μας σέρβιραν.
Και θα αποθρασύνονται περισσότερο όσο τους αφήνεις.
Δεν αργεί η ώρα που θα στρέψουν εναντίον του συμπατριώτη σου, όπως καλά ξέρουν να το κάνουν.
Για να ισοπεδώσουν τα πάντα στον πολύπαθο τούτο τόπο, κι ύστερα να 'ρθουν ως ελευθερωτές να τους δοξάσεις υπηρετώντας τους. Το ίδιο ιστορικό σκηνικό για άλλη μία φόρα.
Τώρα είναι η σειρά σου! Να πεις το νέο "ΟΧΙ"! Να πεις το νέο "Μολών Λαβέ"! "Η Λευτεριά δεν χαρίζεται, κατακτιέται"!
Και μη ξεχνάς το που χρωστάς.
Χρωστάμε σ' όσους ήρθαν, πέρασαν, θα 'ρθουν, θα περάσουν. Κριτές, θα μας δικάσουν, οι αγένητοι, οι νεκροί". (Κ. Παλαμάς)
.«Όταν το άδικο γίνεται νόμος, η αντίσταση γίνεται καθήκον». και «Αν αγωνιστείς. μπορείς και να χάσεις. Αν δεν αγωνιστείς, είσαι ήδη χαμένος».(Μπέρτολτ Μπρεχτ)
Σάββατο 27 Ιουλίου 2013
Η χώρα που ονομάζεται Ελλάδα, τελείωσε .__
Αν δεν σηκωθούμε από τους καναπέδες μας ΤΩΡΑ , ή καλύτερα ΧΘΕΣ, αύριο ΔΕΝ υπάρχει .
Βγάλτε τα συμπεράσματα σας από τα 2 πιο κάτω άρθρα :
http://news247.gr/eidiseis/oikonomia/forologia/forologikh_trela_anergoi_tha_klhthoun_na_plhrwsoyn_xwris_na_vgazoyn_oute_eyrw.2349811.html
&
http://www.capital.gr/News.asp?id=1842958
Βγάλτε τα συμπεράσματα σας από τα 2 πιο κάτω άρθρα :
http://news247.gr/eidiseis/oikonomia/forologia/forologikh_trela_anergoi_tha_klhthoun_na_plhrwsoyn_xwris_na_vgazoyn_oute_eyrw.2349811.html
&
http://www.capital.gr/News.asp?id=1842958
(η φωτογραφία επεξεργασμένο εξώφυλλο του Unfollow)
ΕΓΏ δεν θα ξ α ν α κ ο ι μ η θ ώ.... Θα μείνω Άγρυπνος..
ΕΓΏ δεν θα ξ α ν α κ ο ι μ η θ ώ.... Θα μείνω Άγρυπνος..
Όταν έπεσα για ύπνο ήμουν Εργαζόμενος ή συνταξιούχος. ή μικρομεσαίος εμποράκος.
Όταν ξύπνησα ήμουν Άνεργος.
ή με μισή σύνταξη. ή κλειστό μαγαζί.
Όταν έπεσα για ύπνο ήμουν Συνειδητός Πολίτης ή έντιμος επαγγελματίας ή περήφανος Γέροντας.
Όταν ξύπνησα ήμουν διεφθαρμένος και κοπρίτης ή λαμόγιο ή απόβλητο Ζωής.
Όταν έπεσα για ύπνο για δύο πράγματα ήμουν σίγουρος.
α) Πως είμαι Άνθρωπος και Πολίτης.
β) Πως ΌΛΑ όσα έβλεπα, ένοιωθα και πίστευα ΥΠΆΡΧΟΥΝ και είναι ΔΙΚΆ ΜΑΣ...Ο Ήλιος, η Πίνδος, η Σάμος, ο Αέρας, το Αιγαίο η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη, οι Πανανθρώπινες Αξίες.
Όταν ξύπνησα ΌΛΑ ήταν χαμένα.
Υποθηκευμένα. Προς πώληση.
Τ΄ορκίζομαι Δεν θα ξ α ν α κ ο ι μ η θ ώ Θα μείνω Άγρυπνος να φυλάξω όσα σχολειά και νοσοκομεία είναι
ακόμα ανοιχτά.
Να Ξεσηκώσω τα Καταδικασμένα Νιάτα.
Να Στηρίξω τα απελπισμένα Γερόντια.
Να Υπερασπιστώ τη Χώρα. Τη Δημοκρατία.
Τις νέες Θερμοπύλες.
Τ΄ορκίζομαι.
Δεν θα Οταν έπεσα για ύπνο ήμουν Εργαζόμενος.
ή συνταξιούχος. ή μικρομεσαίος εμποράκος.
Οταν ξύπνησα ήμουν Ανεργος.
ή με μισή σύνταξη. ή κλειστό μαγαζί.
Οταν έπεσα για ύπνο ήμουν ..Συνειδητός Πολίτης.
ή έντιμος επαγγελματίας. ή περήφανος Γέροντας.
Οταν ξύπνησα ήμουν διεφθαρμένος και κοπρίτης.
ή λαμόγιο. ή απόβλητο Ζωής.
Οταν έπεσα για ύπνο για δύο πράγματα ήμουν σίγουρος.
α) Πως είμαι Ανθρωπος και Πολίτης.
β) Πως ΟΛΑ όσα έβλεπα, ένοιωθα και πίστευα
ΥΠΑΡΧΟΥΝ και είναι ΔΙΚΑ ΜΑΣ.
Ο Ηλιος, η Πίνδος, η Σάμος, ο Αέρας, το Αιγαίο.
Η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη, οι Πανανθρώπινες Αξίες.
Οταν ξύπνησα ΟΛΑ ήταν χαμένα.
Υποθηκευμένα. Προς πώληση.
.......................................................................
Τ΄ορκίζομαι.
Δεν θα ξ α ν α κ ο ι μ η θ ώ.
Θα μείνω Αγρυπνος.
Να φυλάξω όσα σχολειά και νοσοκομεία είναι
ακόμα ανοιχτά.
Να Ξεσηκώσω τα Καταδικασμένα Νιάτα.
Να Στηρίξω τα απελπισμένα Γερόντια.
Να Υπερασπιστώ τη Χώρα. Τη Δημοκρατία.
Τις νέες Θερμοπύλες.
Τ΄ορκίζομαι.
Δεν θα ξανακοιμηθώ.
Δημήτριος Ζ
................................
ΞΥΠΝΆΤΕ ΠΑΝΆΘΕΜΑ ΣΑΣ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑ αντιπολίτευση .... ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ παίζετε παιγνιδάκια με τα άλλα τα ναζιστικά παιδάκια ΡΕ;...
Όταν έπεσα για ύπνο ήμουν Εργαζόμενος ή συνταξιούχος. ή μικρομεσαίος εμποράκος.
Όταν ξύπνησα ήμουν Άνεργος.
ή με μισή σύνταξη. ή κλειστό μαγαζί.
Όταν έπεσα για ύπνο ήμουν Συνειδητός Πολίτης ή έντιμος επαγγελματίας ή περήφανος Γέροντας.
Όταν ξύπνησα ήμουν διεφθαρμένος και κοπρίτης ή λαμόγιο ή απόβλητο Ζωής.
Όταν έπεσα για ύπνο για δύο πράγματα ήμουν σίγουρος.
α) Πως είμαι Άνθρωπος και Πολίτης.
β) Πως ΌΛΑ όσα έβλεπα, ένοιωθα και πίστευα ΥΠΆΡΧΟΥΝ και είναι ΔΙΚΆ ΜΑΣ...Ο Ήλιος, η Πίνδος, η Σάμος, ο Αέρας, το Αιγαίο η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη, οι Πανανθρώπινες Αξίες.
Όταν ξύπνησα ΌΛΑ ήταν χαμένα.
Υποθηκευμένα. Προς πώληση.
Τ΄ορκίζομαι Δεν θα ξ α ν α κ ο ι μ η θ ώ Θα μείνω Άγρυπνος να φυλάξω όσα σχολειά και νοσοκομεία είναι
ακόμα ανοιχτά.
Να Ξεσηκώσω τα Καταδικασμένα Νιάτα.
Να Στηρίξω τα απελπισμένα Γερόντια.
Να Υπερασπιστώ τη Χώρα. Τη Δημοκρατία.
Τις νέες Θερμοπύλες.
Τ΄ορκίζομαι.
Δεν θα Οταν έπεσα για ύπνο ήμουν Εργαζόμενος.
ή συνταξιούχος. ή μικρομεσαίος εμποράκος.
Οταν ξύπνησα ήμουν Ανεργος.
ή με μισή σύνταξη. ή κλειστό μαγαζί.
Οταν έπεσα για ύπνο ήμουν ..Συνειδητός Πολίτης.
ή έντιμος επαγγελματίας. ή περήφανος Γέροντας.
Οταν ξύπνησα ήμουν διεφθαρμένος και κοπρίτης.
ή λαμόγιο. ή απόβλητο Ζωής.
Οταν έπεσα για ύπνο για δύο πράγματα ήμουν σίγουρος.
α) Πως είμαι Ανθρωπος και Πολίτης.
β) Πως ΟΛΑ όσα έβλεπα, ένοιωθα και πίστευα
ΥΠΑΡΧΟΥΝ και είναι ΔΙΚΑ ΜΑΣ.
Ο Ηλιος, η Πίνδος, η Σάμος, ο Αέρας, το Αιγαίο.
Η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη, οι Πανανθρώπινες Αξίες.
Οταν ξύπνησα ΟΛΑ ήταν χαμένα.
Υποθηκευμένα. Προς πώληση.
.......................................................................
Τ΄ορκίζομαι.
Δεν θα ξ α ν α κ ο ι μ η θ ώ.
Θα μείνω Αγρυπνος.
Να φυλάξω όσα σχολειά και νοσοκομεία είναι
ακόμα ανοιχτά.
Να Ξεσηκώσω τα Καταδικασμένα Νιάτα.
Να Στηρίξω τα απελπισμένα Γερόντια.
Να Υπερασπιστώ τη Χώρα. Τη Δημοκρατία.
Τις νέες Θερμοπύλες.
Τ΄ορκίζομαι.
Δεν θα ξανακοιμηθώ.
Δημήτριος Ζ
................................
ΞΥΠΝΆΤΕ ΠΑΝΆΘΕΜΑ ΣΑΣ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑ αντιπολίτευση .... ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ παίζετε παιγνιδάκια με τα άλλα τα ναζιστικά παιδάκια ΡΕ;...
Παρασκευή 26 Ιουλίου 2013
ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΠΟΥ ΘΑ ΠΝΙΓΕΙΣ. ΣΤΟ ΔΑΚΡΥ. Ή ΣΤΟ ΑΙΜΑ ;
Μεταφέρω δύο σχόλια ενωμένα και αυτούσια. ως έχουν:
Ανώνυμος είπε...
Έλα, ρε άτιμε. Έλα να τα πάρεις όλα. Και για όσα πάλεψαν οι πρόγονοί μου και για τα δύο μέτρα κήπο που μου άφησαν οι παππούδες μου.
Έλα να πάρεις και τα μεροκάματα, τα σκληρά, που τα έβαζα στην άκρη για μια ώρα δύσκολη, εκείνη της αρρώστιας. Έλα να τα πάρεις όλα.
Πάρε και τον ήλιο που τόσο τον γουστάρεις για να λιάζουν οι συφιλιδικοί τα κορμιά τους αποκτώντας το μεσογειακό χρώμα που τόσο επιθυμούν και τόσο απεχθάνονται. Πάρε ρε, και τις θάλασσές μου να εξάγεις αέριο και τα ποτάμια μου να παράγεις ενέργεια φθηνή μόνο για την πάρτη σου. Πάρε και το γάλα των προβάτων μας και τα στάρια των κάμπων μας.
Το ξέρω που το πας, άτιμε. Το πας εκεί που πάντα ήθελες να το φθάσεις. Να καταστήσεις έναν λαό υπηρέτη.
Να βλέπω απελπισμένες μεσόκοπες να βγάζουν μεροκάματο σε μπουρδέλα παραπήγματα ενώ οι πιο νέες να φεύγουν καραβιές για τα διεθνή καλογυαλισμένα μπουρδέλα σου.
Να βλέπω γέρους να πεθαίνουν από αφόρητο κρύο κλεισμένοι μέσα στα 20 τετραγωνικά λίγο πριν τους τα πάρεις κι αυτά ή από ασφυξία όταν θα τους κλείνεις τον διακόπτη από την συσκευή οξυγόνου λόγω ληξιπρόθεσμων λογαριασμών. Να βλέπω 50ρηδες σε απόγνωση , 40ρηδες στις ουρές ανεργίας και 20ρηδες να λένε την ξενιτειά πατρίδα τους. Να βλέπω τα παιδιά ως μελλοντικούς σκλάβους της Φάρμας των Ανθρώπων που χρόνια στήνεις και τώρα θα εγκαινιάσεις εκεί ακριβώς που ξεκίνησε ο Ανθρωπισμός.
Βλέπω που το πας. Δεν θα ρίξεις απλά το μεροκάματο στο 1 ευρώ την ημέρα για 18 ώρες δουλειάς.
Θα μας κάνεις να χαιρόμαστε που ζούμε κι ας μην παίρνουμε ούτε το 1 ευρώ. Φτιάχνεις το νέο Νταχάου και αυτό θα είναι η ίδια μου η χώρα. Τα Νταχάου ποτέ δεν κλείνουν, απλά αναστέλλουν τις εργασίες τους, έτσι δεν είναι λουκανοθρεμμένε μου;
Έφθασε η ώρα να μπουν μπροστά οι μηχανές αυτού του τεράστιου κρεματορίου που θα έχει για οροφή τον ουρανό που λατρέψαμε και για πάτωμα το χώμα που μας έθρεψε.
Έλα, ρε άτιμε, πισώπλατα αυτή την φορά γιατί την προηγούμενη που ήρθες είχες τουλάχιστον τα κότσια να μου υψώσεις κατάμουτρα το όπλο και να μου πεις να σκύψω.
Και είχα την επιλογή ή να σκύψω ή να πάρω τα βουνά. Τώρα όμως μού έχεις κλέψει και τα βουνά.
Μου μένει λοιπόν να σκύψω χωρίς τον φόβο της σφαίρας που θα έβγαινε από το προτεταμένο σου όπλο. Είναι τρελό να παραδίνομαι χωρίς να έχω πάρει εντολή για αυτό. Είναι τρελό να φοβάμαι μια σφαίρα που δεν υπάρχει.
Πώς γίνεται να βλέπω μπροστά μου ένα όπλο που δεν υπάρχει; Άτιμε, τα όπλα σου αυτή την φορά δεν έχουν κάνη, ούτε σκανδάλη. Τα λάδωνες όμως δεκαετίες ολόκληρες και έχουν τις φάτσες όλων αυτών των υπανθρώπων που βγάζουν ακόμα λόγους, που κάνουν κόμματα και παρακόμματα, που σφάζονται μπροστά στην κάμερα ενώ πίσω από αυτή στήνουν το σχέδιο για το πλιάτσικο που έχει ξεκινήσει.
Α, ρε άτιμε. Για αυτόν τον λόγο πέταγες ξεροκόμματα στα κομματόσκυλα της Ελλάδας. Για την στιγμή που θα τους έδινες την εντολή να κάνουν επίθεση πισώπλατα στον ίδιο λαό που τους έδινε τις ελπίδες του μέσα από ένα σταυρωμένο κωλόχαρτο.
Έλα, ρε μπούλη του Βορρά, να με συμμορφώσεις, να με κάνεις ευρωπαϊκό είδος, να φτιάχνομαι με Μότσαρτ και όχι να κλαίω όταν ακούω κλαρίνο.
Να νιώθω «πολιτισμένος» με προθήκες Μουσείων και όχι με τους σπαρμένους κίονες στα χωράφια μας, που κράτησαν όλον τον δήθεν σου πολιτισμό. Έλα να σε πάω τελευταία βόλτα στα πατρικά μας να μυρίσεις την ακόμα καμμένη πέτρα των σπιτιών από τον πολιτισμό των δικών σου προγόνων.
Έλα να με κάνεις άνθρωπο εμένα, τον γύφτο του Νότου. Έλα για να δω αν τελικά έχει μείνει ίχνος Ελλάδας μέσα μου. Έλα ρε, για να μου αποδείξεις αν το μαχαίρι του παππού μου είχε τα αποτελέσματα που μου περιέγραφε ή ήταν ένα παραμύθι για να κάνω όνειρα κόκκινα.
Όσο κι αν θέλεις να βρεις μία στάλα ελπίδας μέσα στον σωρό με τα σκατά που έχουμε πέσει, ξέρεις ότι είναι ανώφελο.
Στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων οι ζωές και οι θάνατοί μας. Δεν αφορούν κανέναν. Ο Ζορμπάς εκτελέστηκε και το κηδειόχαρτό του καρφώθηκε στις κολώνες της ΔΕΗ.
Στεκόμαστε σαν χαμένοι μπροστά στην ανακοίνωση θανάτου και κάθε μέρα βλέπουμε ότι η κηδεία αλλάζει ημερομηνίες. Κάθε μέρα και μία καινούργια.
Έχουμε ξεχάσει τα ονόματα των φίλων. Έχουν όλα εκτοπιστεί από ονόματα υπουργών, πρωθυπουργών, βουλευτών και άλλων αλητήριων. Μάθαμε ευρωπαϊκές γλώσσες τόσο γρήγορα μέσα από τα ονόματα βαρβάρων που σουλατσάρουν με παχιά γράμματα σε τίτλους ειδήσεων.
Μπλέκεται η γλώσσα μας από το συνονθύλευμα συμφώνων στις λέξεις τους και εμείς εκεί να επιμένουμε να τα προφέρουμε σαν να κουβαλάμε μέσα στο στόμα μας χαλίκια.
Έχουμε να ακουμπήσουμε βιβλίο μήνες ολόκληρους. Έχουν αλληθωρίσει τα μάτια μας διαβάζοντας νόμους παρανόμους που χαρακτηρίζουν την ζωή μας σαν δημόσια περιουσία προς εκποίηση.
Κλείστηκε η ζωή μας στο γραμματοκιβώτιο της εξώπορτας.
Η αξία της αναπνοής μας σε φακέλους λογαριασμών με ημερομηνία λήξεως λίγων ημερών.
Ακούμε μέσα στο μυαλό μας «την Δευτέρα ξοφλάς», «την Τρίτη διαμαρτύρεσαι», «την Τετάρτη κατάσχεσαι», «την Πέμπτη φυλακίζεσαι», «την Παρασκευή απολογείσαι» και μένει μόνο το Σαββατοκύριακο να χτυπάς από τοίχο σε τοίχο μέσα στο σπίτι-κλουβί για να περιμένεις τις επόμενες αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου των μεγαλύτερων εγκληματιών που έχει γεννήσει ποτέ ο πλανήτης.
Ανεβαίνεις στα βουνά, βουτάς στην θάλασσα, περπατάς στις πεδιάδες και κάθε βόλτα είναι σαν αποχαιρετισμός.
Και να πάρει ο διάολος δεν χωράνε όλα αυτά σε μια τελευταία αγκαλιά.
Κατάντησες σαν τουρίστας να τραβάς φωτογραφίες από τις τελευταίες στιγμές στο ταξίδι Ελευθερίας σου στην χώρα που σε γέννησε: «Εγώ δίπλα στο τελευταίο ακρογιάλι λίγο πριν πουληθεί», «Εγώ μέσα στο δάσος πριν εκχερσωθεί», «Εγώ δίπλα στην τελευταία πηγή πριν ιδιωτικοποιηθεί», «Εγώ δίπλα στην Ελένη πριν αυτοκτονήσει»…. Το άλμπουμ δεν θα χωρέσει όλα τα αποχαιρετιστήρια κλικ στο τελευταίο ταξίδι στην πατρίδα.
Ο μόνος δίκαιος λογαριασμός που είχαμε ήταν αυτός απέναντι στην πατρίδα. Γράψε: "Ανεξόφλητος".
http://press-gr.blogspot.gr/2013/07/2000_6810.html
Ανώνυμος είπε...
Έλα, ρε άτιμε. Έλα να τα πάρεις όλα. Και για όσα πάλεψαν οι πρόγονοί μου και για τα δύο μέτρα κήπο που μου άφησαν οι παππούδες μου.
Έλα να πάρεις και τα μεροκάματα, τα σκληρά, που τα έβαζα στην άκρη για μια ώρα δύσκολη, εκείνη της αρρώστιας. Έλα να τα πάρεις όλα.
Πάρε και τον ήλιο που τόσο τον γουστάρεις για να λιάζουν οι συφιλιδικοί τα κορμιά τους αποκτώντας το μεσογειακό χρώμα που τόσο επιθυμούν και τόσο απεχθάνονται. Πάρε ρε, και τις θάλασσές μου να εξάγεις αέριο και τα ποτάμια μου να παράγεις ενέργεια φθηνή μόνο για την πάρτη σου. Πάρε και το γάλα των προβάτων μας και τα στάρια των κάμπων μας.
Το ξέρω που το πας, άτιμε. Το πας εκεί που πάντα ήθελες να το φθάσεις. Να καταστήσεις έναν λαό υπηρέτη.
Να βλέπω απελπισμένες μεσόκοπες να βγάζουν μεροκάματο σε μπουρδέλα παραπήγματα ενώ οι πιο νέες να φεύγουν καραβιές για τα διεθνή καλογυαλισμένα μπουρδέλα σου.
Να βλέπω γέρους να πεθαίνουν από αφόρητο κρύο κλεισμένοι μέσα στα 20 τετραγωνικά λίγο πριν τους τα πάρεις κι αυτά ή από ασφυξία όταν θα τους κλείνεις τον διακόπτη από την συσκευή οξυγόνου λόγω ληξιπρόθεσμων λογαριασμών. Να βλέπω 50ρηδες σε απόγνωση , 40ρηδες στις ουρές ανεργίας και 20ρηδες να λένε την ξενιτειά πατρίδα τους. Να βλέπω τα παιδιά ως μελλοντικούς σκλάβους της Φάρμας των Ανθρώπων που χρόνια στήνεις και τώρα θα εγκαινιάσεις εκεί ακριβώς που ξεκίνησε ο Ανθρωπισμός.
Βλέπω που το πας. Δεν θα ρίξεις απλά το μεροκάματο στο 1 ευρώ την ημέρα για 18 ώρες δουλειάς.
Θα μας κάνεις να χαιρόμαστε που ζούμε κι ας μην παίρνουμε ούτε το 1 ευρώ. Φτιάχνεις το νέο Νταχάου και αυτό θα είναι η ίδια μου η χώρα. Τα Νταχάου ποτέ δεν κλείνουν, απλά αναστέλλουν τις εργασίες τους, έτσι δεν είναι λουκανοθρεμμένε μου;
Έφθασε η ώρα να μπουν μπροστά οι μηχανές αυτού του τεράστιου κρεματορίου που θα έχει για οροφή τον ουρανό που λατρέψαμε και για πάτωμα το χώμα που μας έθρεψε.
Έλα, ρε άτιμε, πισώπλατα αυτή την φορά γιατί την προηγούμενη που ήρθες είχες τουλάχιστον τα κότσια να μου υψώσεις κατάμουτρα το όπλο και να μου πεις να σκύψω.
Και είχα την επιλογή ή να σκύψω ή να πάρω τα βουνά. Τώρα όμως μού έχεις κλέψει και τα βουνά.
Μου μένει λοιπόν να σκύψω χωρίς τον φόβο της σφαίρας που θα έβγαινε από το προτεταμένο σου όπλο. Είναι τρελό να παραδίνομαι χωρίς να έχω πάρει εντολή για αυτό. Είναι τρελό να φοβάμαι μια σφαίρα που δεν υπάρχει.
Πώς γίνεται να βλέπω μπροστά μου ένα όπλο που δεν υπάρχει; Άτιμε, τα όπλα σου αυτή την φορά δεν έχουν κάνη, ούτε σκανδάλη. Τα λάδωνες όμως δεκαετίες ολόκληρες και έχουν τις φάτσες όλων αυτών των υπανθρώπων που βγάζουν ακόμα λόγους, που κάνουν κόμματα και παρακόμματα, που σφάζονται μπροστά στην κάμερα ενώ πίσω από αυτή στήνουν το σχέδιο για το πλιάτσικο που έχει ξεκινήσει.
Α, ρε άτιμε. Για αυτόν τον λόγο πέταγες ξεροκόμματα στα κομματόσκυλα της Ελλάδας. Για την στιγμή που θα τους έδινες την εντολή να κάνουν επίθεση πισώπλατα στον ίδιο λαό που τους έδινε τις ελπίδες του μέσα από ένα σταυρωμένο κωλόχαρτο.
Έλα, ρε μπούλη του Βορρά, να με συμμορφώσεις, να με κάνεις ευρωπαϊκό είδος, να φτιάχνομαι με Μότσαρτ και όχι να κλαίω όταν ακούω κλαρίνο.
Να νιώθω «πολιτισμένος» με προθήκες Μουσείων και όχι με τους σπαρμένους κίονες στα χωράφια μας, που κράτησαν όλον τον δήθεν σου πολιτισμό. Έλα να σε πάω τελευταία βόλτα στα πατρικά μας να μυρίσεις την ακόμα καμμένη πέτρα των σπιτιών από τον πολιτισμό των δικών σου προγόνων.
Έλα να με κάνεις άνθρωπο εμένα, τον γύφτο του Νότου. Έλα για να δω αν τελικά έχει μείνει ίχνος Ελλάδας μέσα μου. Έλα ρε, για να μου αποδείξεις αν το μαχαίρι του παππού μου είχε τα αποτελέσματα που μου περιέγραφε ή ήταν ένα παραμύθι για να κάνω όνειρα κόκκινα.
Όσο κι αν θέλεις να βρεις μία στάλα ελπίδας μέσα στον σωρό με τα σκατά που έχουμε πέσει, ξέρεις ότι είναι ανώφελο.
Στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων οι ζωές και οι θάνατοί μας. Δεν αφορούν κανέναν. Ο Ζορμπάς εκτελέστηκε και το κηδειόχαρτό του καρφώθηκε στις κολώνες της ΔΕΗ.
Στεκόμαστε σαν χαμένοι μπροστά στην ανακοίνωση θανάτου και κάθε μέρα βλέπουμε ότι η κηδεία αλλάζει ημερομηνίες. Κάθε μέρα και μία καινούργια.
Έχουμε ξεχάσει τα ονόματα των φίλων. Έχουν όλα εκτοπιστεί από ονόματα υπουργών, πρωθυπουργών, βουλευτών και άλλων αλητήριων. Μάθαμε ευρωπαϊκές γλώσσες τόσο γρήγορα μέσα από τα ονόματα βαρβάρων που σουλατσάρουν με παχιά γράμματα σε τίτλους ειδήσεων.
Μπλέκεται η γλώσσα μας από το συνονθύλευμα συμφώνων στις λέξεις τους και εμείς εκεί να επιμένουμε να τα προφέρουμε σαν να κουβαλάμε μέσα στο στόμα μας χαλίκια.
Έχουμε να ακουμπήσουμε βιβλίο μήνες ολόκληρους. Έχουν αλληθωρίσει τα μάτια μας διαβάζοντας νόμους παρανόμους που χαρακτηρίζουν την ζωή μας σαν δημόσια περιουσία προς εκποίηση.
Κλείστηκε η ζωή μας στο γραμματοκιβώτιο της εξώπορτας.
Η αξία της αναπνοής μας σε φακέλους λογαριασμών με ημερομηνία λήξεως λίγων ημερών.
Ακούμε μέσα στο μυαλό μας «την Δευτέρα ξοφλάς», «την Τρίτη διαμαρτύρεσαι», «την Τετάρτη κατάσχεσαι», «την Πέμπτη φυλακίζεσαι», «την Παρασκευή απολογείσαι» και μένει μόνο το Σαββατοκύριακο να χτυπάς από τοίχο σε τοίχο μέσα στο σπίτι-κλουβί για να περιμένεις τις επόμενες αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου των μεγαλύτερων εγκληματιών που έχει γεννήσει ποτέ ο πλανήτης.
Ανεβαίνεις στα βουνά, βουτάς στην θάλασσα, περπατάς στις πεδιάδες και κάθε βόλτα είναι σαν αποχαιρετισμός.
Και να πάρει ο διάολος δεν χωράνε όλα αυτά σε μια τελευταία αγκαλιά.
Κατάντησες σαν τουρίστας να τραβάς φωτογραφίες από τις τελευταίες στιγμές στο ταξίδι Ελευθερίας σου στην χώρα που σε γέννησε: «Εγώ δίπλα στο τελευταίο ακρογιάλι λίγο πριν πουληθεί», «Εγώ μέσα στο δάσος πριν εκχερσωθεί», «Εγώ δίπλα στην τελευταία πηγή πριν ιδιωτικοποιηθεί», «Εγώ δίπλα στην Ελένη πριν αυτοκτονήσει»…. Το άλμπουμ δεν θα χωρέσει όλα τα αποχαιρετιστήρια κλικ στο τελευταίο ταξίδι στην πατρίδα.
Ο μόνος δίκαιος λογαριασμός που είχαμε ήταν αυτός απέναντι στην πατρίδα. Γράψε: "Ανεξόφλητος".
http://press-gr.blogspot.gr/2013/07/2000_6810.html
Τετάρτη 3 Ιουλίου 2013
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)